Een delegatie van de Hervormde Gemeente is weer op weg naar het Russische Gussew, om daar de komende week hulp te bieden. De delegatie bestaat dit jaar uit ds. Lavooij en Anneke en Harm van Lohuizen. Ds. Lavooij schrijft dagelijks een stukje voor de thuisblijvers, vandaag dag 1.
Het was vroeg uit de veren voor Harm en Anneke van Lohuizen, want om even over half zes stond ik voor hun deur in de van Riebeeckstraat. Wil je je in Nederland zonder files verplaatsen, moet voor je voor zessen op de weg zitten.
Het vermijden van de files lukte, om 8.45 zaten we al aan de koffie in een Konditorei in Rinteln, een als historisch interessant aangemerkt stadje, zo kon je lezen op een bord aan de snelweg. In de hete zomer die achter ons ligt had ik er al een keertje met mijn vrouw Nienke gezeten en daar genoten van de Fachwerkhäuser en de kerk op het tegenoverliggende plein. Dit heb ik onthouden voor de Gussewgangers die deze winter mee zullen gaan (ook in vakantietijd vergeet ik de missie niet).
Na ons vertreden te hebben, vervolgden we onze reis en genoten van het zonnige weer, waardoor de bossen en de heuvels er altijd fraaier uitzien dan bij regen en donkere wolken. Anneke blijkt, al is ze als diaken onlangs afgetreden, nog altijd uitermate dienstbaar als er achtereenvolgens krentenbollen, broodjes ham en kaas, appels en mandarijnen tevoorschijn komen uit de tassen die ze bij zich had. Ook pinda’s en sapjes ontbraken niet!
Om ook een bescheiden duit in het zakje te doen, presenteerde ik een stevige “Ome Joop” (volvette boterkoek) die de rest van de middag ons alle verdere trek in één klap ontnam. Het recept is bij Nienke verkrijgbaar voor allen die hun cholesterol eens willen verhogen in plaats van verlagen. Om kwart over twee passeerden we de Poolse grens, namen de adembenemend stille en gladde tolweg naar Poznan en bogen toen af op de tweebaans weg die ons om exact zeven uur in Torun bracht. Ruim dertien uur rijden, maar als je eenmaal in deze stad bent, valt bij de aanblik van zoveel Middeleeuwse schoonheid alle last van een lange autorit van je af.
We logeren in een hotel dat vroeger een klooster geweest is en dat net binnen de stadsmuren ligt. We zijn er direct aan de wandel gegaan, alle Kerstversieringen hangen hier nog en het was er gezellig druk met vele studenten in de talloze kroegjes en restaurantjes. Wij betraden een eenvoudige eetgelegenheid, waar stevig Pools voedsel, werd geserveerd. Zo stevig, dat we onze magen gerust moesten stellen met een Irish coffee, die, zo weten de meeste medereizigers uit eerdere jaren, inmiddels een vaste traditie geworden is.
Bovendien werkt dit ook als een uitstekend slaapmutsje en daarom wens ik alle lezers welterusten uit een droog en nóg mild Torun, de stad die sedert 1987 op de Werelderfgoedlijst van Unesco staat.