Menu

Buurtverhaal:

Niet weten wat je niet weet, hoe verander je dat? (2018)

Ria Brands
Gepubliceerd op 30 juli 2018 , 208x gelezen

Gisteren liep ik, zoals elke dag samen met mijn zus, ons half uurtje na het werk. We komen regelmatig bijzondere dingen tegen. We hadden een keer een week niet gelopen omdat ik in Maastricht zat voor de operatie van mijn man. De week erop werden we aangehouden door een bewoner op onze route die aangaf dat ze blij was ons weer te zien omdat ze ons al gemist had.

Gisteren overkwam ons iets anders. We liepen langs de snackbar toen een auto voor ons de stoep opreed en een man met 2 kleine kindertjes uitstapte en richting hun patatjes liepen.

Mijn zus haalde diep adem en liep naar de man toe. “Mijn vriendin heeft MS en ze wordt hier erg verdrietig van”, zei ze. Connie wees naar zijn auto op de stoep. De man keek haar wat glazig aan en haalde zijn schouders op. Daarna liep hij door naar de snackbar.

Connie was blij dat ze er iets van had gezegd. Vaak ziet ze een auto op de stoep staan maar is de eigenaar nergens te bekennen. “Dan kun je ook geen actie ondernemen”, zei ze.

Ik betwijfelde of haar actie iets heeft uitgehaald. Dat zei ik haar. Ik realiseerde me dat de man waarschijnlijk niet heeft geweten wat MS is en zeker niet dat je daarmee in een rolstoel terecht komt en over de stoep moet rijden, zoals de vriendin van Connie. Dat obstakels dan heel vervelend zijn. Als het niet in je wereld is dan sta je daar niet bij stil.

Ik realiseerde me ook dat dat dus met heel veel beperkingen het geval is. Dat iemand ze niet kent of niet herkent en dus er ook geen rekening mee houdt of kan houden. Vaak is dat dan onbedoeld of onbedachtzaam.

Connie dacht met haar opmerking duidelijk te zijn. Een punt gemaakt te hebben. In haar wereld bestaat MS en ziet ze haar vriendin in haar rolstoel worstelen om mee te kunnen blijven doen met de maatschappij. In veel gevallen wordt het haar niet makkelijk gemaakt door onder andere het gebruik van de stoep voor velerlei andere doeleinden dan voor voetgangers. Voor parkeren zoals de man deed, voor reclameborden bij winkels, voor terrasjes etc. Connie heeft inmiddels kennis van MS en is alert op de obstakels voor haar vriendin. Maar wat als je niet weet wat je niet weet? Dan kun je daar ook niet naar handelen. Dan is het parkeren op de stoep gewoon makkelijk om even in en uit een winkel te gaan.

Onderhand is er veel publiciteit rondom kwetsbare burgers. Ieder met zijn of haar eigen kwetsbaarheid. Wat komt daar bij de doorsnee burger van binnen? Ik besef dat als je dus niet weet wat je niet weet, je ook niet openstaat voor deze nieuwsberichten. Wat ik zo vaak hoor van burgers die opeens geconfronteerd worden met iemand met een beperking in hun omgeving (of bij zichzelf) dat er een wereld voor hen opengaat. Zorg en ondersteuning waar ze nooit van hebben geweten. En ook dat ze die soms later hebben gekregen door het niet weten dan dat ze dat hadden gewild en nodig hadden.

Door zo’n ontmoeting met iemand op straat wordt dat me weer helder. En dan is het goed dat we blijven aandringen om het niet weten, weten te maken! Dat we blijven investeren in burgers in het (h)erkennen van al die mensen die met een beetje begrip makkelijker mee zouden kunnen doen.

Reacties

Annie 7 augustus 2018
Al een tijdje zit ik na te denken om een reactie hierop te geven en hoe ik dat kan doen zonder al te negatief te zijn, want ik begrijp best wel dat het niet fijn is in een rolstoel door het leven te moeten. Een paar dagen geleden reed ik op mijn fiets in mijn eentje richting Epe over het spoorpad. Ik had haast en wilde even op mijn telefoon kijken hoe laat het was. Opzicht onschuldig zou je denken. Nou nee, er kwam een tegenligger aan en ik pakte mijn telefoon uit dat handige tasje wat ik aan mijn broek riem heb hangen. Op dat moment begint van achteren een oudere mevrouw op een elektrische fiets tegen me te mopperen en ik versta alleen nog.... "Oja en ook nog even op je telefoon gaan zitten kijken". En daar ging ze met een hoge snelheid tussen mij en die tegenligger door, ze keerde zich nog even naar me om en riep nog wat wat ik niet kon verstaan. Ik begrijp het best wel als je een elektrische fiets nodig hebt maar verwacht nu niet dat de hele wereld voor je aan de kant gaat. Ik begrijp het dat het vervelend is dat er een auto op de stoep parkeert en dat hoort ook niet. Of iemand in de weg fiets als de situatie toch al niet overzichtelijk is die vervolgens ook nog op haar telefoon gaat zitten kijken maar laten we alsjeblieft een beetje verdraaglijk zijn naar elkaar en niet meteen het slechtste in iemand naar boven halen.
Jan 4 augustus 2018
Ria een goed verhaal. Maar wel werkelijkheid. Gezonde mensen zijn zich niet bewust van het leven in een rolstoel.
Wim 30 juli 2018
Helemaal mee eens Ria!


Bekijk alle verhalen in je buurt »