Menu

Buurtverhalen

Hieronder staan alle verhalen of blogs die je buurtgenoten op de site plaatsten. Ze zijn blij met jouw reactie!

Pagina's (1): 1
Titel Omschrijving
Op 16 augustus 1918 werd Heijmen van 't Einde geboren. Zijn ouders waren trots op deze eersteling, die naar zijn opa van vaders kant werd vernoemd.Als oudste zoon lag het voor Heijmen niet voor de hand dat hij musicus zou worden. Zijn vader stief in 1941 en liet een groot gezin na. Er moest brood op de plank komen. Maar Heijmen volhardde in zijn streven om musicus te worden en zou daar ook in slagen.Ruim zestig jaar diende hij de Hervormde Gemeente van Vaassen als organist. Hij dirigeerde een groot aantal koren in Vaassen en omgeving. Als muziekleraar heeft hij op school en thuis veel mensen in Vaassen en verre omgeving muziek bijgebracht.Vlak voor zijn overlijden in 2003 gaf hij aan dat hij de Dorpskerk een derde luidklok wilde schenken. Daarmee zou de Goddelijke drieklank in de toren na bijna twee eeuwen weer worden hersteld. Wanneer de klokken luiden klinkt de muziek van Heijmen dus altijd nog boven Vaassen.Voor zijn vele werk werd hij met een lintje gedecoreerd.Zijn levenbeschrijving is opgenomen in het biografisch woordenboek van Gelderland.http://www.biografischwoordenboekgelderland.nl/bio/e
Gisteren liep ik, zoals elke dag samen met mijn zus, ons half uurtje na het werk. We komen regelmatig bijzondere dingen tegen. We hadden een keer een week niet gelopen omdat ik in Maastricht zat voor de operatie van mijn man. De week erop werden we aangehouden door een bewoner op onze route die aangaf dat ze blij was ons weer te zien omdat ze ons al gemist had.Gisteren overkwam ons iets anders. We liepen langs de snackbar toen een auto voor ons de stoep opreed en een man met 2 kleine kindertjes uitstapte en richting hun patatjes liepen.Mijn zus haalde diep adem en liep naar de man toe. “Mijn vriendin heeft MS en ze wordt hier erg verdrietig van”, zei ze. Connie wees naar zijn auto op de stoep. De man keek haar wat glazig aan en haalde zijn schouders op. Daarna liep hij door naar de snackbar.Connie was blij dat ze er iets van had gezegd. Vaak ziet ze een auto op de stoep staan maar is de eigenaar nergens te bekennen. “Dan kun je ook geen actie ondernemen”, zei ze.Ik betwijfelde of haar actie iets heeft uitgehaald. Dat zei ik haar. Ik realiseerde me dat de man waarschijnlijk niet heeft geweten wat MS is en zeker niet dat je daarmee in een rolstoel terecht komt en over de stoep moet rijden, zoals de vriendin van Connie. Dat obstakels dan heel vervelend zijn. Als het niet in je wereld is dan sta je daar niet bij stil.Ik realiseerde me ook dat dat dus met heel veel beperkingen het geval is. Dat iemand ze niet kent of niet herkent en dus er ook geen rekening mee houdt of kan houden. Vaak is dat dan onbedoeld of onbedachtzaam.Connie dacht met haar opmerking duidelijk te zijn. Een punt gemaakt te hebben. In haar wereld bestaat MS en ziet ze haar vriendin in haar rolstoel worstelen om mee te kunnen blijven doen met de maatschappij. In veel gevallen wordt het haar niet makkelijk gemaakt door onder andere het gebruik van de stoep voor velerlei andere doeleinden dan voor voetgangers. Voor parkeren zoals de man deed, voor reclameborden bij winkels, voor terrasjes etc. Connie heeft inmiddels kennis van MS en is alert op de obstakels voor haar vriendin. Maar wat als je niet weet wat je niet weet? Dan kun je daar ook niet naar handelen. Dan is het parkeren op de stoep gewoon makkelijk om even in en uit een winkel te gaan.Onderhand is er veel publiciteit rondom kwetsbare burgers. Ieder met zijn of haar eigen kwetsbaarheid. Wat komt daar bij de doorsnee burger van binnen? Ik besef dat als je dus niet weet wat je niet weet, je ook niet openstaat voor deze nieuwsberichten. Wat ik zo vaak hoor van burgers die opeens geconfronteerd worden met iemand met een beperking in hun omgeving (of bij zichzelf) dat er een wereld voor hen opengaat. Zorg en ondersteuning waar ze nooit van hebben geweten. En ook dat ze die soms later hebben gekregen door het niet weten dan dat ze dat hadden gewild en nodig hadden.Door zo’n ontmoeting met iemand op straat wordt dat me weer helder. En dan is het goed dat we blijven aandringen om het niet weten, weten te maken! Dat we blijven investeren in burgers in het (h)erkennen van al die mensen die met een beetje begrip makkelijker mee zouden kunnen doen.
Tijdens de koffie inloop van vrijdag 23 maart deden inwoners mee met het bloemschikken in het dorpssteunpunt de Hezebrink. Tijdens de koffie inloop verzorgde de postbode uit Emst, Theo Broekhuis, een workshop bloemschikken. Ruim twintig deelnemers maakten onder begeleiding van Theo en zijn assistente Coby de Wilde een prachtige paascreatie.De koffie-inloop is één van de activiteiten die is opgestart vanuit het dorpssteunpunt De Hezebrink, aan de Ds. Van Rhijnstraat 69 in Emst.Ongeacht of u uit de buurt komt of niet, u bent van harte welkom om in het dorpssteunpunt een kopje koffie te komen drinken. De toegang is gratis en u betaalt alleen maar voor uw consumptie. Het programma varieert van koffie drinken, een gastspreker of een creatieve activiteit. De koffie inloop vindt plaats in de even weken op vrijdagmiddag van 14.30 tot 16.00 uur.Voor informatie kunt u terecht bij: Dorpssteunpunt Hezebrink, contactpersoon Linda SeinstraTelefonisch bereikbaar via Koppel-Swoe 0578-676767 of mail l.seinstra@koppelswoe.nlVoor meer informatie kijk op www.swo-epe.nl
29 maart was er een gezellige wijnproeverij met deskundige uitleg. Gastheer was Erwin van Andel van de Jumbo in Epe. Er komt zeker een vervolg. Van harte aan te bevelen!
Elke woensdagavond hou ik vrij voor mijn schilderavond bij het Vrij Atelier. Schilderen is mijn passie en op die avond kan ik daar heerlijk aan toegeven. Zonder deze avond zou ik er door mijn fulltime baan niet zo aan toe komen.Na het schilderen drinken we meestal een wijntje in onze stamkroeg. Daar kom je dan vaak dezelfde mensen tegen. Er wordt regelmatig door een vaste groep gebiljart en voetballiefhebbers kijken er op woensdagavond weleens een wedstrijd. Het is er dan een beetje drukker dan normaal. Tegen de tijd dat wij er komen, wordt er flink over de wedstrijd nagepraat als die al is afgelopen. Het is echt zo’n stamkroeg: klinkertjes op de grond waarbij deze erg oneffen wordt. Je ruikt nog af en toe dat er flink gerookt is in het verleden. Bij erge kou gaat er rond de deur een groot fluwelen gordijn dicht. En het is er altijd een beetje schemerig.In de kroeg loopt ook poes Tonnie rond. Hij is de koning van de kroeg. Hij mag bijna overal komen en springt op de bar, op de tafels of bij de mensen op schoot. Hij krijgt van iedereen genoeg aandacht en als hij naar binnen of buiten wil is er altijd iemand die even de deur voor hem open doet. Een tijd terug was er op het nieuws dat er een nieuw concept was, het kattencafé, ergens in Brabant. Het concept was ook al in Amsterdam en Utrecht. Het concept was overgewaaid uit Japan, Engeland en de verenigde staten, waar het erg populair is. Nu, wij hebben dat concept al jaren in ons dorp.Wie er ook altijd is, is Francien. Francien is lichamelijk gehandicapt. Zij rijdt in haar elektrische rolstoel overal naar toe, dus ook naar de kroeg. Hoewel de bar niet op haar hoogte is, staat ze met haar rolstoel wel vaak tussen de andere mensen die op de barkrukken zitten. Er is ook hier altijd wel iemand die haar drankje van de barman aan haar doorgeeft. Ze zit daarnaast vaak de biljarters aan te moedigen bij een thuiswedstrijd. Zij spelen op de woensdagavond hun competitie tegen de andere kroegteams. Tonnie, de poes, laat zich graag aaien door Francien en strijkt dan op haar schoot neer.Op zo’n woensdagavond komen vaak dezelfde mensen. Alleen in de vakanties kan het zijn dat er opeens een invasie is van jeugd die dan door de weeks ook naar de kroeg gaat. En heel soms is er een verdwaalde vakantieganger die het Tonnetje weet te vinden. Als wij binnen komen staat onze vaste tafel al klaar en worden onze drankjes naar ons toe gebracht. Als er wat minder stamgasten zijn dan maken we een praatje met Francien. Ze komt dan even aan onze tafel rijden. En als Francien naar huis gaat is er altijd een bereidwillige stamgast die even de deur voor haar open doet. Er is geen aangepaste wc in de kroeg. Zelfs voor een doorsnee bezoeker is het een avontuur om de wat gedateerde toilet te bezoeken. Maar, Francien heeft geen toilet nodig. Dan rijdt ze wel naar huis, een paar huizen verder in de straat. En zo is Francien helemaal geïntegreerd en vaste stamgast van het Tonnetje.
Ik ben al meer dan 20 jaar als vrijwilliger bezig bij Veluws Museum Hagedoorns Plaatse.De eerste jaren als medewerker bij de onderhoudsploeg , maar later ben ik gaan helpen met inventarisatie van de collectie en het inrichten en voorbereiden van tentoonstellingen .Vooral het inventariseren is een gigantische klus ; we hebben nu al ca. 4000(!) attributen gefotograveerd en gedigitaliseerd . En er komt nog steeds meer bij ! Maar natuurlijk zijn we blij dat veel mensen hun dierbare herinneringen aan ons willen afstaan .Het spreekwoord : "Een naaste buur is beter dan een verre vriend " geldt dan ook zeker voor het Veluws Museum Hagedoorns Plaatse. De naaste buren zijn heel belangrijk voor ons museum. Wie zin heeft om leuk vrijwilligerswerk te doen kan altijd contact opnemen ; telefonisch 627162 , via e-mail : info@hagedoornsplaatse.nl , of zich melden bij de balie .Degene die geen tijd over heeft kan het museum ook steunen door lid te worden van de Vereniging "Vrienden van het Veluws Museum" . Voor minimaal Euro 12,50 per jaar (meer mag natuurlijk ook) ontvangt U een lidmaatschapskaart waarmee U het gehele jaar met twee personen het museum kunt bezoeken. Bel: 0578-627162 of mail naar vrienden@hagedoornsplaatse.nlzie ook de website : www.hagedoornsplaatse.nl
Vanmiddag deed ik mijn eerste boodschappen van het nieuwe jaar. Bij de Jumbo was het rustig en streek ik even neer aan de koffietafel voor een kleine pauze. Aan de tafel kom ik regelmatig mensen tegen waar ik een praatje mee maak. Zo trof ik een keer een man die vliegtuigspotter is en me alles over de vliegtuigen kon vertellen die over de Veluwe vliegen. Nou ja, zei hij, over die vliegtuigen is niet veel te vertellen. Allemaal reguliere zelfde lijnvluchten. Nee, dan Schiphol, daar viel heel wat meer te spotten. Met een beetje mazzel mocht hij 1 keer per week van zijn vrouw naar Schiphol. Hij kon niet wachten op dat Lelystad vol in bedrijf zou gaan. Ai, en laat mij nu net tegen die uitbreiding daar zijn. Ik sprak er ook eens iemand die vertelde over hoe het was dat zijn vrouw was overleden en dat hij elke dag even naar de supermarkt ging om er even uit te zijn en mensen om zich heen te hebben. Soms heb ik bij de koffietafel kleine gesprekjes en soms gaat het ook wat dieper. Vandaag zat er een oudere man zijn koffie te drinken. In gebrekkig Nederlands wilde hij een praatje met me aanknopen. Dat ik vooral moest weten dat hij uit Rusland kwam en niet uit Turkije en vandaag precies 18 jaar in Nederland woont. Zijn dochter en zoon hebben in Utrecht gestudeerd en hij verhuist over 7 maanden, als hij pensioen krijgt, zo gauw mogelijk naar Utrecht. Want daar heeft hij toch veel meer te doen met zijn pensioen dan in Epe. In Nederland hebben we het goed zei hij. Het is hier stabiel. Alleen zouden mensen veel meer blij moeten kijken. Hij doet me de glimlach voor die hij voor ogen heeft. En vervolgt hij, meer tijd nemen om zo even een praatje te maken bij de koffietafel. Ondertussen rijdt een mevrouw met een scootmobiel achter me langs. Ze stoot tegen mijn stoel omdat de doorgang net te smal is. Aan de andere kant loopt een echtpaar snel richting kassa. Mijn gedachten zijn bij de vrouw in de scootmobiel. Hoe vaak zou ze moeten vragen of ze er even langs mag? Op vele plekken staan er obstakels waardoor het me niet makkelijk lijkt om zeker in een winkel met zo’n mobiel te navigeren. Ik had niet door dat ik in de weg zat voor haar. En vond het toch wel jammer dat ze tegen me aan reed in plaats van even te vragen of ik wat meer naar voren kon gaan zitten. Ondertussen gaat de Russische man verder met zijnverhaal. Ik vraag hem hoe het komt dat hij na 18 jaar nog zo moeilijk Nederlands spreekt. “Tja” zegt hij, “ïk kom niet zo gauw met Nederlanders te spreken.Thuis praat je toch je eigen taal en ik kom naast het werk niet zo snel buitenhuis”. Dan kom ik er achter dat hij heel goed Engels spreekt doordat hij vertelt over een engels familielid en nu veel goede Engelse woorden door zijn zinnen gooit. Ik wil net op Engels overgaan om het gesprek iets soepeler te laten verlopen toen hij er aan toevoegde: “daarom vind ik het zo fijn om hier aan de koffietafel Nederlands te spreken. Dan leer ik het steeds een beetjebeter”. Dus heb ik nog even wat verder gepraat in het Nederlands en toen mijn koffie op was zei ik hem gedag en met een glimlach op mijn gezicht ging ik richting kassa.Januari2018Ria Brands
Pagina's (1): 1